پروسکایت‌ها دسته‌ای از مواد کریستالی با فرمول شیمیایی ABX₃ هستند که ساختار اتمی منحصر به فردی دارند. این ساختار به آن‌ها امکان می‌دهد نور خورشید را با کارایی بسیار بالا جذب کنند. برخلاف سیلیکون که نیاز به فرآیندهای پیچیده و پرهزینه تولید دارد، پروسکایت را می‌توان با روش‌های ساده‌تری مانند اسپین کوتینگ یا چاپ گرافوری تولید کرد. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های پروسکایت، قابلیت حل شدن در حلال‌های مختلف است که امکان اسپری کردن آن روی سطوح انعطاف‌پذیر مانند پلاستیک را فراهم می‌کند. این ویژگی منجر به تولید پنل‌های نازک، سبک و قابل انعطاف می‌شود که می‌توانند روی سطوح منحنی نیز نصب شوند. شفافیت نسبی پروسکایت امکان ساخت پنجره‌های هوشمند را ممکن ساخته که هم نور را از خود عبور می‌دهند و هم برق تولید می‌کنند. دانشمندان در حال کار روی سلول‌های "تاندوم" هستند که در آن‌ها یک لایه پروسکایت روی لایه سیلیکونی قرار می‌گیرد و بازدهی کلی را تا ۴۰٪ افزایش می‌دهد. البته چالش اصلی پروسکایت، پایداری آن در برابر رطوبت، اکسیژن و حرارت است که محققان با استفاده از پوشش‌های محافظ و افزودنی‌های مختلف در حال حل آن هستند. با این وجود، سرعت پیشرفت این فناوری به حدی است که پیش‌بینی می‌شود در پنج سال آینده شاهد عرضه تجاری آن باشیم.

پروسکایت‌ها دسته‌ای از مواد کریستالی با فرمول شیمیایی ABX₃ هستند که ساختار اتمی منحصر به فردی دارند. این ساختار به آن‌ها امکان می‌دهد نور خورشید را با کارایی بسیار بالا جذب کنند. برخلاف سیلیکون که نیاز به فرآیندهای پیچیده و پرهزینه تولید دارد، پروسکایت را می‌توان با روش‌های ساده‌تری مانند اسپین کوتینگ یا چاپ گرافوری تولید کرد. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های پروسکایت، قابلیت حل شدن در حلال‌های مختلف است که امکان اسپری کردن آن روی سطوح انعطاف‌پذیر مانند پلاستیک را فراهم می‌کند. این ویژگی منجر به تولید پنل‌های نازک، سبک و قابل انعطاف می‌شود که می‌توانند روی سطوح منحنی نیز نصب شوند. شفافیت نسبی پروسکایت امکان ساخت پنجره‌های هوشمند را ممکن ساخته که هم نور را از خود عبور می‌دهند و هم برق تولید می‌کنند. دانشمندان در حال کار روی سلول‌های "تاندوم" هستند که در آن‌ها یک لایه پروسکایت روی لایه سیلیکونی قرار می‌گیرد و بازدهی کلی را تا ۴۰٪ افزایش می‌دهد. البته چالش اصلی پروسکایت، پایداری آن در برابر رطوبت، اکسیژن و حرارت است که محققان با استفاده از پوشش‌های محافظ و افزودنی‌های مختلف در حال حل آن هستند. با این وجود، سرعت پیشرفت این فناوری به حدی است که پیش‌بینی می‌شود در پنج سال آینده شاهد عرضه تجاری آن باشیم.